Kategoria: Metabolizm

Frakcja wątrobowa S9 jest często wykorzystywana do wspomagania badań ADME in vitro, włączając w to fazę I i II metabolizmu. Frakcja S9 jest mieszaniną mikrosomów i cytozolu, które zawierają różnorodne enzymy zdolne do metabolizowania leków i mogą uzupełnione kofaktorami takimi jak NADPH i UDPGA. W naszym laboratorium dostępne są frakcje S9 z różnych gatunków aby umożliwić badanie różnic w metabolizmie leków.

 

Standardowy protokół badania stabilności S9

Dostępne gatunkiCzłowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa
Stężenie badanego związku3 μM
Stężenie S91 mg/mL
Punkty czasowe0, 5, 15, 30, 45 min
Temperatura37oC
KofaktoryNADPH, UDPGA
KontrolePróba ślepa
Próba bez kofaktorów (tylko 45 min)
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń3 próby/punkt czasowy dla badanego związku

1 próba/punkt czasowy dla kontroli

Metoda analitycznaLC-MS
Dane wynikoweProcent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji

Wewnętrzny klirens
Czas półtrwania

Mikrosomy wątrobowe są powszechnie używane jako element badań ADME in vitro. Zawierają one różnorodne enzymy metabolizujące leki i wykorzystywane są do badań potencjału dla metabolizmu pierwszego przejścia leków podawanych doustnie. Mikrosomy dobierane są od różnych dawców aby zminimalizować zmienność pomiędzy partiami wynikającej ze zmienności osobniczej. W laboratoriach Blirt oferujemy badania z wykorzystaniem mikrosomów pochodzących od różnych gatunków w celu poznania różnic w metabolizmie leków.

 

Standardowy protokół badania stabilności mikrosomalnej:

Dostępne gatunkiCzłowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa
Stężenie badanego związku3 μM
Stężenie mikosomów0.5 mg/mL
Punkty czasowe0, 5, 15, 30, 45 min
Temperatura37oC
KofaktoryNADPH
KontrolePróba ślepa
Próba bez kofaktorów (tylko 45 min)
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń3 próby/punkt czasowy dla badanego związku
1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analitycznaLC-MS
Dane wynikoweProcent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacjiWewnętrzny klirens
Czas półtrwania

Stabilność związków w płynach biologicznych jest ważnym czynnikiem ponieważ substancje, które ulegają szybkiej degradacji wykazują niską skuteczność in vivo. Informacje dotyczące stabilności badanego związku w osoczu są przydatne podczas wykonywania innych badań in vitro (np. badania wiązania białek osocza mogą stwarzać trudności interpretacyjne), badań in vivo (np. przechowywanie i operowanie próbkami podczas badań przedklinicznych i klinicznych może stwarzać problemy) oraz podczas badań przesiewowych leków, których szybka konwersja w osoczu jest zjawiskiem pożądanym (np. proleki).

 

Standardowy protokół badania stabilności w osoczu:

Dostępne gatunkiCzłowiek, szczur, mysz, królik, pies, małpa, bydło
Stężenie badanego związku1 μM
Punkty czasowe0, 15, 30, 60 and 120 min
Temperatura37oC
KontrolePróba ślepa
Próba pozytywna (1 związek)
Liczba powtórzeń3 próby/punkt czasowy dla badanego związku
1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analitycznaLC-MS
Dane wynikoweProcent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji

Hepatocyty są powszechnie używane w badaniach ADME in vitro i wymagają nienaruszonych układów komórkowych. Nienaruszone hepatocyty zawierają większość enzymów metabolizujących leki wymaganych do badań czterech kategorii transformacji ksenobiotycznych: hydrolizy, redukcji, utleniania i koniugacji. Badanie przeprowadzane jest z udziałem ludzkich komórek Hep2G. W laboratoriach Blirt przeprowadzenie analiz z wykorzystaniem podstawowych kriokonserwowanych hepatocytów z różnych gatunków w celu zbadania różnic w metabolizmie.

 

Standardowy protokół badania stabilności w hepatocytach:

Układy testoweLudzkie komórki wątrobowe Hep2G, Człowiek, szczur, mysz, pies, małpa, świnia miniaturowa (kriokonserwowane hepatocyty)
Stężenie badanego związku3 µM
Punkty czasowe0, 5, 10, 20, 40 and 60 min
Temperatura37oC
KontrolePróba ślepa
Próba pozytywna (2 związki)
Liczba powtórzeń3 próby/punkt czasowy dla badanego związku1 próba/punkt czasowy dla kontroli
Metoda analitycznaLC-MS
Dane wynikoweProcent związku wyjściowego pozostałego po każdym z okresów inkubacji
Wewnętrzny klirens
Czas półtrwania